Depués de lo asocedio estos díes y de qu'ayeri namás que me salieren insultos, déxovos un testu equí de Carlos Xabel Blanco, tornáu al asturianu por fueyaenblancu, del so llibru "Caseria y socialismo. Nación asturiana y marxismo nacionalista" que tien llicencia creative commons.

Toa unión nacional ha ser querida y consentida. La unión nacional española nun ye nin lo ún nin lo otru. Esta unión tien sío y ye de signu españolizante. En munchos sitios, en munches periferies, a los neños pegóse-yos con dura estaca por "falar mal". Un pueblu que crez azotáu por nun falar "como dios manda" ye un pueblu que siempre ha remembrar nos sos repulgos a esi dios, a esa llingua y a los que manden. En munchos sitios, en munches periferies, saben lo que ye una mordaza na boca, el nuedu al cuellu, el llombu marcáu polos golpes. Los güelos de los nuesos güelos sabíen na so neñez daqué del procesu de castellanización. Robáron-yos el pasáu. A ellos, a les comarques y a les provincies. L'escalu foi de nomes, querencies, idees d'arguyu y tradiciones. El peor botín que ficieron de les sos vides foi'l de llevase toles posibilidaes de siguir viviendo.

Los qu'empontonen a la tribuna son perasemeyaos a los que manden en Madrid, y los gobernadores civiles y otros delegaos tentaculares d'esi Madrid que tien güeyos y descargues llétriques en toes partes. Pero les diferencies siguen ehí en metanes d'una globalización imparable. Negales col discursu ye'l primer pasu pa desaniciales cola cámara de gas, la bala de goma que depués ye de plombu, la muria de formigón y alambre, que depués llamen tumba ensin nome.

-----------------

Un saludu.