Dexando a un llau a les denomaes naciones celtes, n'esta ocasión voi falar d'un nacionalismu tal vez poco conocíu n'Asturies, el nacionalismu sardu.

Cerdeña (Sardigna o Sardinna, en sardu) ye una islla asitiada nel cientro del mar mediterráneo occidental, ente Córcega al norte, Italia al esti, Túnez al sur, y les islles Baleares al oeste.

Hestoria:
La hestoria de Cerdeña vien de vieyo yá que se tienen dataos vestixos humanos del 150.000 e.C.

Na Prehestoria los habitantes de Cerdeña afincaronse y comercializaron obsidiana, y esti comerciu fizo que tomaren contautu cola mayor parte de los pueblos mediterráneos.

De magar el sieglu 1000 e.C., marineros fenicios afitaron varios puertos na costa sarda. Nel añu 509 e.C., la guerra españó ente los nativos y los fenicios. Los colonos pidieron aida a Cartago, y la islla sarda entró a formar parte del Imperiu Cartaxinés. Nel 238 e.C., depues de ser derrotada pola República Romana demientres la Primera Guerra Púnica, Cartago cedió Cerdeña a Roma.

De 456 a 534, Cerdeña formó parte del pequeño imperiu de los Vándalos nel Norte d'África, fasta ser reconquistada por Xustiniano, emperador bizantín.

Entamando'l sieglu VIII, los árabes y bereberes ficieron varios ataques a la islla. Especialmente depues de la conquista de Sicilia en 832, los bizantinos yeren incapaces de defender efeutivamente'l so territoriu mas alloñáu, y el gobernador local asumió una autoridá independente. Pa una meyor defensa, dixebró a la islla en cuatro fasteres Giudicati, Gallura, Logudoro, Arborea y Caralis. Nel añu 900, eses fasteres se ficieron monarquíes constitucionales independentes y varies vegaes, cayeron nel poder de Xénova o de Pisa. Nel 1323, el Reinu d'Aragón emprimó una campaña pa conquistar Cerdeña; Arborea resistió y, per un tiempu, cásique gobernó la totalidá de la islla, pero la so última gobernadora, Eleonora di Arborea foi derrotada polos aragoneses. Los nativos d'Alghero (S'Alighera en Sardu, L'Alguer en Catalán) foron espulsaos y la ciudá foi repoblada polos invasores catalanes, poro, nesa fastera anguaño se sigue (mui reducidamente) falando catalán.

Yá nel añu 1720, Cerdeña se convirtió nun reinu independente baxo la Casa de Saboya, los gobernadores de Piamonte, pero cola Reunificación d'Italia, en 1860, el reinu Sardu pasó a ser d'Italia.

Llingua

Les llingües más falaes en Cerdeña son l'Italianu y el Sardu. El Sardu (tamién nomáu sardu en llingua sarda) ye una llingua neollatina falada por unes 200.000 persones na islla y que dende l'añu 1997 ta reconocida como la segunda llingua oficial de Cerdeña. Ta constituyida por un conxuntu de variantes dialeutales y ye considerada como la más conservadora de les llingües que remanecen del Llatín. Nes rexones norteñes de Gallura y Sassari esiste una llingua que ye una variante del Corsu na islla de San Pietro y n'Alguer (Alghero) se fala Catalán medieval (arcaicu) nomáu Catalán d'Alguer.

Nacionalismu
Por mor de la perda del reinu y les midides centralistes qu'ello supunxo les élites inteleutuales entamaron la construcción y fechura del sentimientu nacional sardu, qu'ente los años 1820 y 1860 tuvo favorecíu pol federalismu.

Anguaño esti movimientu sigue siendo bastante minoritariu y ta representáu principalmente por dos partíos que nun pasen del 1'5% de los votos; Indipendèntzia Repùbrica de Sardigna (fundáu en 2002 y con 1'1% de los votos nes elleiciones de 2006) y Sardigna Natzione (con un 1% de los votos).

El video que vos apurro a continuación ye d'Indipendèntzia Repùbrica de Sardigna y perdón por nun ponevos más información d'esti nacionalismu pero ye que ye mui abegosu atopar la so hestoria seya na llingua que seya.

----------------------------------
Pa ver l'artículu anterior d'internacionalismu ver:
Escocia.

Etiquetas: Internacionalismu