Continuo la seición d'internacionalismu con otra nación celta, Escocia (Alba).

Escocia ye'l más septentrional de los cuatro "países constituyentes" qu'anguaño formen el Reinu Xuníu. Forma parte, xunto con Inglaterra y Gales, de Gran Bretaña, dientro de la qu'abarca un terciu de la so superficie total.

Hestoria:
Los primeros datos hestóricos acerca d'Escocia foron tresmitíos al traviés de los hestoriadores romanos. El pueblu que daquella taba afincáu na rexón escocesa yeren los Pictos. El nome, dau polos romanos, se creye que ye debíu a qu'éstos teníen el vezu de pintase'l cuerpu. Amás, los romanos nomaron Caledonia ('Tierra de Caledonios') a Escocia, pola pergrande viesca de pinos caledonios que s'estendía de norte a sur y d'esti a oeste per tol país.

Los escotos yeran un pueblu d'orixe irlandés que se treslladó al oeste d'Escocia. Adulces, foron tomando forma dos reinos, el del oeste d'Escocia (Scotland) y el reinu picto del esti (Alba). En malpenes unos años los pictos desapaecieron absorbíos cultural y llingüísticamente polos scots que yeren cristianos y conocíen la escritura.

D'esta mena quedó afitada la rexón al norte de la Britania romana como Escocia o tierra de scots".

Llingua:
La llingua llariega d'Escocia yera'l gaélicu. Tres el dominiu inglés el sur d'Escocia pasó a ser anglofalante demientres qu'a lo llargu de los sieglos XVIII y XIX se foi imponiendo a les rexones norteñes (conocíes col nome de "Highlands", "Tierres Altes") les costumes del sur y tamién el so idioma, l'inglés. El gaélicu foi marxináu demientres sieglos y anguaño se ta recuperando en delles rexones del norte y l'oeste d'Escocia.

Nacionalismu:
Dende mediaos del sieglo XIX apaeció un movimientu pol autogobiernu que buscaba la devolución del control sobre los asuntos escoceses a Escocia, pero l'apoyu a la independencia nun llegará fasta los años venti del sieglu XX.

La Lliga Nacional Escocesa (Scots National League), formada en 1921, foi un grupu nun entamu afincáu en Londres que lluchaba pola independencia de Escocia, altamente influyenciáu pol Sinn Féin irlandés. Creyó'l periódicu Scots Independent en 1926 y en 1928 colaboraron cola Asociación Nacionalista Escocesa de la Universidá de Glasgow (Glasgow University Scottish Nationalist Association) a creyar el Partíu Nacional d'Escocia (National Party of Scotland), favoratible a un estáu independiente escocés.

Andechen col Partíu Escocés (Scottish Party), una organización autonomista formada en 1932 por antiguos miembros del Partíu Conservador, y en 1934 xunieronse pa formar el Partíu Nacional Escocés (Scottish National Party), qu'aunque al entamu yera autonomista, depués pasó a sofitar la independencia. Algamaron el so primer diputáu en 1945, anque lu perdieron nes xenerales trés meses depués.

El Partíu Nacionalista Escocés tuvo un notable éxitu elleutoral na década de 1960, y cuando s'alcontró petróleo nel Mar del Norte en 1970, pudo contrarrestar les llercies acerca de la viabilidá económica d'una posible independencia col llema "Ye petróleo d'Escocia".

Nes elleiciones xenerales del Reinu Xuníu de febreru de 1974, los votantes escoceses escoyeron siete miembros del Partíu Nacionalista Escocés, qu'aumentaron a once nes elleiciones d'ochobre de 1974. Esto dio poder al movimientu independentista con propuestes más avanzaes na Cámara de los Comunes onde'l Partíu Llaborista que formó un gobiernu minoritariu col sofitu del Partíu Lliberal.

Los llaboristes ficieron propuestes pa un Parllamentu Escocés como una asamblea escocesa semiautónoma con poderes pa remanar dellos aspeutos de política interna. El parllamentu decidió facer un referéndum, requiriendo un 40% o más del elleutoráu al favor en vez de requerir una simple mayoría de los votos nel referéndum. Fechu'l referéndum, un 33% votó al favor y un 31% a la escontra, con una abstención del 36%, polo que la propuesta nun vio la lluz. Los progresos del independentismu vieronse aparaos cuando'l Partíu Nacional Escocés sofitó una moción de censura escontra'l gobiernu y forció unes elleiciones xenerales en 1979 que dieron la victoria a la gran alversaria de la independencia, Margaret Thatcher.

Anguaño les encuestes espeyen que'l 51% de los escoses ta al favor de la independencia y que dende'l Reinu Xuníu tampoco se vería con malos güeyos una dixebra.

Apurrovos equí un video del Partíu Nacionalista Escoces dafechu n'inglés porque paez que nun-y dan muncha importancia a la so llingua llariega.

---------------------------------
Pa ver l'artículu anterior d'internacionalismu:
Islla de Mann.

Etiquetas: Internacionalismu