Euskaltube.com, un sitiu ueb creyáu a imaxe y semayanza del famosu ueb d'intercambeu de videos You Tube, ñaz col envís de convertirse nel referente cimeru "de la videocreación social vasca en Internet", sigún el comunicáu oficial del so llanzamientu.
Esta nueva ueb, de la que'l menú ta esclusivamente escritu n'esuquera, permite a los internautes unviar los sos propios vídeos y visualizalos. "Eskaltube.com surge de la necesidad de dotar a la sociedad vasca de herramientas web 2.0 propias y, en especial, a aquellos que se expresan en euskara", desplica Haritz Rodríguez, el periodista que s'encarga d'empobinar esta xera.
Rodríguez afitó que, anque esta ueb ta dirixida a toles persones que quieran emplegala, "sin distinción de lenguas, el sistema esta desarrollado íntegramente en euskera, con el claro objetivo de fomentar el uso de la lengua vasca en la red de redes".
Tamién rescampló que l'oxetivu d'Euskaltube "no es hacer la competencia a ''Youtube'', algo impensable teniendo en cuenta el potencial y el número de usuarios con los que cuenta esta herramienta.
"Sin embargo, desde Euskaltube creemos que en paralelo a las herramientas globales de la red, las herramientas locales pueden tener su hueco" señaló.
Los vídeos que s'encolinguen n'Euskaltube nun habrán tar necesariamente editaos n'eusquera, pero cualaquier vídeo venceyáu al País Vascu, tean fechos en castellán o francés, tendrán mayores posibilidaes d'espardimientu que n'otres plataformes.
El partíu nacionalista castellanu Izquierda Castellana vien de denunciar énte l'"Audiencia Nacional" pa que seya suspendida la cellebración de la concentración convocada pola "Falange" y sofitada pola "Hermandad Nacional de Combatientes" pa remembrar l'alzamientu militar facista del 18 de xunetu de 1936.
Nel cartelu pue vese nidiamente la bandera del rexime col aígla prieta y la fras: "Si hay que volver a pasar, ¡Pasaremos!". Dende "Fueya en blancu" amosamos el nuesu refugu a esta convocatoria facista y esperamos que la denuncia salga alantre y nun se llegue a facer concentración tala.
Dientro del movimentu antiglobalización o altermundista esisten munches corrientes d'estremáu calter, delles yá son conocíes por toos y cunten con gran sofitu, otres, por contra, son minoritaries dafechu o non tan conocíes, pa dir conociendoles estreno esta estaya qu'al igual que la d'Internacionalismu va sirvir p'averanos a movimientos y camientos estremaos.
L'anarquismu primitivista o anarco-primitivismu (Anarcho-primitivism) ye una crítica anarquista de los oríxenes y progresu de la civilización qu'a la vez forma parte del ecoloxismu radical, ún de los sos másimos cabezaleros ye John Zerzan; nacíu en 1943 ye un filósofu y escritor estaunidense que nos sos trabayos critica la civilización como inherentemente opresiva, y defende la vuelta a les formes de vida del cazador-recoleutor prehestóricu como inspiración pa la forma qu'habría tener una sociedá llibre. Les sos crítiques estiendense a la domesticación, el llinguax, el pensamientu simbólicu (como les matemátiques) y l'arte, asina como'l conceutu del tiempu. Zerzan, tres una vida d'activismu cada vuelta con postures más "radicales", fexose famosu en 1995 con una entrevista d'una páxina completa nel New York Times, llueu, un eventu significativu foi la so venceya colos miembros que llevaron alantre les aiciones directes más radicales nes protestes escontra la Organización Mundial del Comerciu en 1999, en Seattle.
Los primitivistes critiquen qu'enantes l'agricultura, los humanos vivíen en tribus nómades que yeran social, política y económicamente igualitaries. Ensin tener nenguna xerarquía, estes tribus yeran a vegaes vistes como una personificación precursora del anarquismu; afirmen qu'arriendes de l'agricultura, les sociedaes fexeronse más dependientes de los procesos teunolóxicos y de la cadarma de poder que xurdió de la xebra del trabayu y la xerarquía.
Los finxos más importantes del anarco-primitivismu xiren alroiu de los temes que vienen darréu:
Civilización: ven la civilización como la lóxica, les instituciones, y l'aparatu físicu de domesticación, control y dominación; esta ye vista como'l raigañu de la opresión, y creyen que tien de ser desencadarmada o baltiada, yá qu'enantes que la civilización davezu esistía un ampliu tiempu de fuelgu, una autonomía de xéneru ya igualdá social, un calter non destructivu pa cola natura, ausencia de violencia organizada, nun había instituciones formales, y se gociaba de salú y bravura. Los primitivistes afirmen que la civilización nauguró la guerra, la somisión de les muyeres, la medría de la población, el trabayu abusivu, conceutos de propiedá, afitó les xerarquíes, y virtualmente cada malura conocida. Vindiquen que la civilización ye una renuncia de la llibertá instintiva y que ye imposible remocicar tala renuncia.
Domesticación de la vida: según los primitivistes, ye'l procesu emplegáu pola civilización p'adoctrinar y remanar la vida d' alcuerdu cola so lóxica. Los preseos pa tala domesticación inclúin: domar, criyar, modificar xenéticamente, educar, enxaular, intimidar, coaccionar, estorsionar, prometer, gobernar, esclavizar, apavoriar, achuquinar, etc. La llista continúa fasta incluyir cásique toles interaiciones sociales civilizaes.
Tamién describen esto como'l procesu per aciu del que les tribus nómades convirtieronse en sedentaries. Vivindiquen qu'esta mena de domesticación desixe una venceya totalitaria pa cola tierra, les plantes y los animales que son domesticaos. Pa los primitivistes la domesticación nun camuda namái la ecoloxía d'un orde llibre a uno totalitariu, sinón que tamién esclaviza a les especies que son domesticaes.
El patriarcáu: sostienen que creyando destremaciones falses de xéneru y xebra ente homes y muyeres, la civilización, creya a "otru" que pue ser deshumanizáu, remanáu, domináu y emplegáu. Ven esto igual que la domesticación de les plantes pa l'agricultura y la de los animales pa la ganadería, asina como'l control de la reproducción. Afirmen que les muyeres, nesti sistema, son vistes como una propiedá, igual que los cultivos nos campos o les oveyes nel pastizal. El patriarcáu, pa un primitivista, esixe'l sometimientu de lo femenín y la usurpación de la natura, moviéndonos haza'l desaniciu. Van más alló de la delimitación del poder, control y dominación sobre lo salvax, la llibertá y la vida. Dicen que la condición patriarcal dicta toles nueses interaiciones: con nós mesmos, la nuesa sexualidá, les nueses relaciones colos otros y la nuesa relación cola natura.
La ciencia: refuguen la ciencia moderna y mecánica como un métodu de pescanciar el mundu, venla cargada de motivos y suposiciones qu'enconten la civilización y que xurden de la mesma. Ye interpretada como un intentu de ver el mundu como una coleición d'oxetos separtaos qu'han ser güeyaos y comprendíos. Pa cumplir esta xera los científicos han allonxase emocional y físicamente, pa tener una conexón d'información única pa cola cosa güeyada. Los primitivistes caltienen qu'esta mena mecánica de ver la vida y ye l'equivalente a la relixón dominante del nuesu tiempu.
La teunoloxía: refuguen tamién la teunoloxía moderna dafechu, venla como un sistema complexu qu'implica la xebra del trabayu, la estraición de recursos y esplotación pal beneficiu d'aquellos qu'implementen el so procesu. Caltienen que la interaición cola teunoloxía ye siempre l'alienación y argumenten que l'interactuar con ella y el resultáu de la mesma ye siempre una alienada, mediada y distorsionada versión de la realidá. Camienten qu'esti sistema esfarrapa y subordina'l mundu natural, construyendo un mundu nel que namái importen les máquines.
Producción ya industrialismu: d'alcuerdu colos primitivistes ún de los elementos claves de la cadarma teuno-capitalista ye l'industrialismu, el sistema mecanizáu de producción construyíu sobre un poder centralizáu y la esplotación de persones y de la natura. L'industrialismu nun pue esistir, dicen, ensin xenocidiu, actos delliberaos d'esfarrape del mediu natural y colonialismu.
Déxovos equí enllaces a artículos castellán sobre'l tema de varios autores, ente ellos de John Zerzan, y un documental sobre consumismu que yá asoleyara nel blogue nel qu'él ye'l principal entrevistáu:
Otru añu más, y van dolce, dende los Països Catalans les JERC (Joventuts d'Esquerra Republicana) entamen l'Acampada Jove, un alcuentru xuvenil de calter independentista nel que se mecen charres y meses redondes con actos culturales y folixeros; esti cellebrase siempre na llocalidá de Sant Celoni y cunta con mui bona acoyida superando cada añu'l númberu d'asistentes (l'añu pasáu algamose la cifra de 38.000 asistentes.
La llista d'actos progamaos pa l'Acampada Jove que se cellebrará demientres los díes 12, 13 y 14 de xunetu podeis atopala na páxina ueb oficial de la mesma.
Orixinal video promocional de l'Acampada:
Video promocional del festival de música:
Aprofito per saludar a tots els catalans que visiten aquest blog i animar-los a continuar lluitant per la seva cultura i pels països catalans.
Yá se tán cociendo les actividaes de la Cume Alternativa al G-8 que quier dar amuesa de que'l conxuntu del movimientu altermundialista o antiglobalización caltien encesa la so actividá y la so engarardiella al respeutive del erru que suponen les polítiques neolliberales que mos llanten día tres día. Estos Xefes de Gobiernu de los países más poderosos del mundu aconceyen cada año pa falar y tomar dicisiones sobre toos nós, sobre problemes que mos afeuten como habitantes del planeta. Temes arreyaos a la inestabilidá de los mercaos financieros, el problema de les migraciones, la democratización de les instituciones europees, el cambéu climáticu, los problemes de la delda y de la probitú nel tercer mundu y en particular nel continente africanu o'l problema de la enerxía.
No que cinca a les movilizaciones, yá tán programaes delles demientres esti mes de mayu, en defensa de los intereses de los ciudadanos y inmigrantes venceyaos a la Cume del G-8. Van siguir de magar xunu, cuando se prevén desplazamientos conxuntos n'autobús o en tren pa confluyir n'Alemaña: dende Noruega, Suecia y otros países escandinavos; dende los estaos de Francia, Suiza, Holanda, Bélgica, España y Portugal y dende Austria, Italia o Hungría.
Dende esti humilde blogue voi intentar facevos llegar tola información qu'atope de lo asocedíu n'asturianu y cola mayor rapidez posible.
Un cientu d'autivistes ocuparon el pasáu 11 d'abril una facultá abandonada en "Ciudad Universitaria (Madrid)", poniendo en práutica la recuperación d'espacios pa los estudiantes.
D'una nación del estáu italianu como ye Cerdeña paso agora a falavos d'una del estáu francés "Occitania".
Occitania (Occitània n'occitán) asitiase nel territoriu ente'l golfu de Bizkaia y los Alpes occidentales, y el Macizu Central francés, el mar Mediterráneu y los Pirineos centrales, ocupando una estensión aprosimada d'unos 200.000 km², na que viven unos quince millones d'habitantes.
Occitania ye un país que nun ta representáu sobre nengún mapa políticu europeu, esto ye porque les aspiraciones colonialistes y imperialistes franceses tienen un papel nidio na hestoria occitana. Agora bien, Occitania tien una hestoria llariega y una civilización qu'influyirá en toa la Europa occidental, sobre too na Edá Media, y na construcción del Estáu francès.
El tarritoriu d'Occitania asitiase sobre una tercera parte del Estáu francès. Esti tarritoriu ye tamién conocíu como “Migdia” o mal nomáu “sud de França”. Amás, cunta cola Valle d'Aran, que ta asitiada dientro l'Estáu español y depende d'esti y de la Generalitat de Catalunya, y tamién con una dolcena de valles más asitiaos dientro del Estáu italianu. Esta fastera de valles italianos, averada a la llende col Estáu frances, tien tamién el so llimite baxo los macizos de los Alpes y s'esparde poles provincies de Turín, Cuneo y Imperia.
Esti tarritoriu, ta formáu por paises con estremaos climes, cultures y cadarmes sociales y se define como'l conxuntu de los paises de fala occitana. Asina, ta xebráu en cinco rexones que representen los grupos dialeutales de l'occitanu: Gascuña, na fastera occidental; Lemosín y Auvernia nel norte; el Provenzal na fastera oriental y Languedoc al sur. Estes rexones van ser, demientres la edá media, importantes condaos o ducaos potentes com estaos. Les llendes camudaron en fonción de les guerres y los casamientos.
La so población ye de 14 millones y nun hai tanta densitá de población como nes zones del norte y de l'esti del Estáu frances. Les zones con más densidá son les valles del Garona y del Ròna; les costes mediterranees y atlantiques, los Pirineos, los Alpes y el Macizu Central son les zones más rurales.
L'Estáu frances construyóse, como los estaos italianu y español, coles sos industries al norte. Demientres el trescursu de la so hestoria, Occitania tien conocíes estremaes economíes (testil, carbón, gas, pesca...), pero colos recursos escosaos y les polítiques productivistes franceses qu'hebo, la producción agrícola xeneralizose faciendo que sía l'únicu seutor económicu.
La política agrícola europea y la economía de postguerra (1939-45), formada por capitales americanos, van influyir nel fenómenu de l'ésodu rural. L'esquema tradicional, autosuficiente y de policultivos, desapaeció pa dexar pasu a grandes monocultivos.
La vida de los pueblos tamién ta patente na emigración forciada de la xente mozo, el pieslle de los servicios públicos (escueles, correos,tresportes) y el desaniciu de tola economía dependiente. Dende los años cincuenta, los amplios espacios ñaturales occitanos van ser (y entá lo continúen siendo dellos llugares) importantes zones d'entrenamienty del exercitu y de cuarteles militares.
Esti ye'l resultáu de la política de defensa ufiensiva francesa, motivada pola guerra fría escontra'l bloque soviéticu y la necesidá d'asitiase no cimeru de les potencies militares y económiques.
Les teunoloxíes avanzaes del armamentu, de l'aeronáutica y de les industries direutamente o non arreyaes a estos seutores creen nueves oportunidaes económiques pa los paises occitanos que s'adauten al desendolcu de les ciudaes grandes. Tamién se tienen instalaes numberoses centrales nucleares que respuenden a la lóxica de creyar una gran potencia nuclear (tanto civil como militar). Tolosa y Montpeller son les ciudaes del Estáu que conocieron l'espoxigue más importante de los caberos años (tanto económicamente como a nivel de población).
El turismu conviertese tamién nuna actividá económica másima pa una Occitania onde la calidá de vida ye ún de los sos argumentos cimeros y la parte folclórica y tradicional agrada y se torna descubrir pa les persones provinents de ciutats impersonals.
Llingua: La llingua occitana remanez d'una evolución del llatín. El llatín llega ente los Alpes y el Garona a fines del sieglu II enantes dC y trés cuartos de sieglu enantes d'espardese per tola Galia. Equí vivíen celtes, íberos, líguros y griegos, que creyaron les ciudaes, de Marsella, Antiba ...
Los romanos faen colonies a Besiers, Nima, Narbonna, Arles ...
Nel sieglu primeru los romanos avancen haza l'oeste y aporten a Aquitania, onde vivíen vascones, antiguos vascos que dexen el so idioma pa falar llatín a lo so manera.
Eso pue desplicar la formación del gascón. Nel sieglu V les invasiones del norte de la Galia inflúin nel llatín y formense dos variedaes, una nel norte de la Galia, controlada por|pa los francos, y otra nel sur del ríu Loire, parte más romanizada, onde s'afinquen los visigodos.
Del sieglu VI nel X, hai una lliteratura en llatín, científica, filosófica y relixosa. Sicasí, el llatín ye la llingua de los lletraos, la del pueblu ye "romana". Por estremaes razones, ente les cuales el nivel de civilización de los visigodos y los árabes, que lo taben más que los francos, los países d'Occitanua alcuentrense más desenrrollaos culturalmente, y asina l'occitanu convirtióse na primer llingua romana escrita, dende'l sieglu III, en poesía, y como escritu alministrativu, nel sieglu IX. Ún de los exemplos qu'amuesen el desendolcu cultural occitanu ye'l fechu de que Tolosa y Montpeller tovieren una universidá dende la edá media, onde los árabes y los xudíos enseñaben matemátiques y medicina.
Ansí, el saber compartióse ente les estremaes cultures. De los sieglos XI al XIII los países occitanos son un conxuntu de ducaos y condaos: los ducaos d'Aquitania, los condaos de Tolosa y los condaos-riendes de Barcelona-Aragón, mui ricos y potentes, que desendolquen el comerciu, l'agricultura, l'artesanía y les artes. A fines del sieglu XI, les comunidaes emanciparonse de los grandes señores y algamaron privilexos y llibertaes apuntaes dientro d'unes Cartes con representantes que se nomen "cònsuls" ("xuraos" a Burdeos y a la Gascuña, "capitols" en Tolosa).
Arles, Marsella, Tolosa, Llemotges, Niza ... son braeres repúbliques ciudadanes.
Les cartes, les actes notariales ...son escrites n'occitanu o en llatín-occitanu y la llingua occitana queda como llingua alministrativa fasta'l sieglu XVI.
En 1539, el rei Francesc I, con "l'edit Villers-Cotterets", impón el francés como única llingua alministrativa del reináu.
Desaniciu y resistencia: El denomatu d'Occitania aparecerá a fines del sieglu XII, entamos del XIII, pa nomar a los países onde se fala l'occitanu y se convertirá al final del sieglu XIX nel nome de tolos países onde se fala occitanu, al mesmu tiempu que ñaz "l'occitanismu" políticu. La llingua occitana foi un componente importantes dientro l'estáu francés dende l'añu 1000 y tamién s'alcuentren otros grupos culturales y llingüísticos como'l vascu, el catalán, el bretón, el gaélicu, el flamencu, l'alsacianu, el corsu... La particularidá del francés ye asitiase nel centru de "l'hexágonu" (l'hexágonu ye una mena de nomar al estáu francés pola so forma) y de ser idioma minoritariu na edá media. Depués d'anexones acompangaes de polítiques llingüístiques drástiques qu'imponen l'usu d'una llingua única, el francés pasa a ser l'idioma mayoritariu y s'esparde per abondos requexos del mundu cola política colonialista del estáu francés (Polinesia y Canaqui nel Pacíficu, Guyana, Louisiana y Quebec n'América, bona parte d'África, les islles y ensin escaecer les sos pretensiones en tol mundu y n'Europa).
Occitania ye la minoría más importante d'Europa, y el segundu idioma minoritariu européu prauticáu tres del catalán. Estremaes polítiques de los invasores franceses dirán intentando desaniciar les llingües hexagonales, pero fasta'l periodu de posguerra, les poblaciones de les redolaes viven nes sos llingües matenrales.
Una d'estes polítiques prohibicionistes va llevala un monxu encargáu, depués de la Revolución Francesa, de facer un estudiu sobre los pueblos de la redolada. Amás de tratar a estos pueblos de xabaces y inferiores, xustifica les conquistes, les guerres y les práutiques colonizadores.
Los testos sobre los pueblos vascos, occitanos, falen de persones que se comparen con besties, comen coles manes, follen y durmen xuntos y van esnudos. Al respeutive del idioma, fala d'un dialeutu vergoñosu, prauticáu pol campesináu, y que constitúi un pilancu pa la unidá de la construcción francesa.
La escuela francesa participará de la mesma manera na construición de la unidá llingüística y el patriotismu, sofitándose nel trabayu del monxu y d'otru personax de la república, Jules Ferry. Los programes escolares son los mesmos tanto pa les colonies franceses como pa dientro l'hexágonu.
Cola hestoria remanada dende la prehestoria al beneficiu del estáu francés, alloriase asina'l conocimientu. La prohibición y ñegación de los estremaos "dialeutos" sedrán motivu de más pa facer de los fíos y fíes de la república unos bonos franceses, avergoñaos de los sos oríxenes.
Demientres los periodos de guerra vivíos demientres el s. XX, dende la I Guerra Mundial (1914-18) fasta la guerra d'Arxelia, munchos xóvenes remanaos s'alcontraron arguyosos de llevar l'uniforme del exércitu francés, pero dellos foron unviaos ensin saber falar francés y habrá una bayura fusilaos, pol propiu exércitu, por nun contestar a les órdenes o (como los alsacianos) por falar un idioma demasiao averáu al alemán. Dellos catalanes, vascos y occitanos fuxeron, blincando del tren, o escondieronse al oyer les versiones antiguerra contra les vendíes polos mayestros d'escuela y los políticos.
Obligaciones militares, escuela obligatoria y idioma francés como llingua única sedrán les recetes del patriotismu y furrularán cuasi fasta'l puntu d'asitiar el modelu francés como referencia mundial de civilización y d'exemplu en materia de drechos humanos.
Magar eso, el sentimientu occitanu, si bien s'alcuentra amenorgáu, nun desapaez, y nos años sesenta y setenta vuelvi dientro de les revueltes campesines y obreres col llema "Queremos vivir y decidir país". Ye la rempuesta de munchos pueblos escontra de les decisiones centraliegues de París (como Bretaña o Córcega): énte esti esquema, les revueltes se endurécense y a vegaes se decide pola llucha armada, como en Córcega.Toes estes movilizaciones tienen un calter nacionaliegu y un posicionamientu autonomista de cara a un estáu opresor y que prautica una democracia policial. Pa los pueblos del Estáu francés, les cultures orixinales tán inda vives. L'usu de la fuercia y unes polítiques de restricciones tanto culturales como sociales y de recortes de puestos de trabayu nun fixeron más qu'alitar les vindicaciones occitanes.
Too esti periodu ta acompangáu d'una renacencia cultural con cantautores comprometíos col so tiempu y la so realidá. Dende les producciones teatrales, la realización d'escritos n'occitanu, la presencia de banderes nacionales nes manifestaciones ecoloxistes escontra les centrales nucleares, escontra los planes d'espansión de bases militares, les lluches campesines y obreres ...l'occitanu resiste a un desaniciu programáu y unes agresiones permanentes dende'l sieglu XVI fasta ahora. Magar que nun esiste un sindicalismu propiamente nacionalista o que los sos partíos políticos nun son mayoritarios, la cultura ye'l tarrén onde hai una xera importante.
En 1979, cola llei europea Deixonne, Occitania ve ñacer les primeres escueles d'enseñanza n'occitanu: son les escueles "Calandretas".
Al empar, creense nel País Vascu les "Ikastoles", les escueles "Diwan" pa Bretaña, les ABC pa los Flandes, les "Meces" en Catalunya Nord ... Esti fenómenu va espardiendose tanto pola calidá d'una pedagoxía alternativa, el métodu Freynet, como pol interés de bayura families. Los Institutos d'Estudios Occitanos, qu'actúen dende 1945, conocen una renacencia a entamos de los 80, y ye la entidá más importante con sees cuasi en cada ciudá occitana. La fonción de los IEO ye la defensa y la promoción de la llingua y la so normalización.
En 1981, cola era socialista, llega l'estatutu asociativu que permite encontar les Calandretes, los IEO y beneficiase de sovenciones. Pero too continúa furrulando sobre la basa del voluntariáu y eso tien les sos llimitaciones.
Anque los occitanos, como otros pueblos del hexágonu, son testones y han de siguir arreciando n'ello pa continuar esistiendo.
Occitanismu políticu: Dende l'añu 1000 fasta'l sieglu XVI, Occitania conoz el so "periodu gloriosu". Cierta parte del occitanismu políticu sofitase na antigua lliteratura de los trovadores como referente de la esistencia d'Occitania. L'añu 1854 crease'l "Felibritge", movimientu lliterariu d'escritores y hestoriadores que fae renacer la idea d'Occitania.
Esti movimientu tendrá como debilidá ser demasiao inteleutual y nun desendolcar la cultura popular (los occitanos de mayoría campesina falaben l'occitanu ensin sabelo escribir y davezu creyíen falar l'imaxináu dialeutu). Otru erru del occitanismu políticu de tipu inteleutual foi'l fechu de centrase nel rexonalismu.
D'otra miente, el reconocíu escritor Mistral, qu'algamó'l premiu Nobel al entamu del sieglu XX, convirtióse nun referente pal movimientu.
Nos años 70 creense munchos grupúsculos políticos que van de la Federación Anarquista Occitana, el Partíu Occitanu (socialista), el Partíu Nationalista Occità (centro-drecha) fasta una estrema drecha de calter occitánu-francès que fae militancia pol Frente Nacional Francés. En xeneral, los partíos y movimientos occitanos minoritarios acabarán dando'l so sofitu a los partíos franceses.
El Partíu Socialista (PS) francés beneficiaráse en 1981 tanto de l'agrupación colos verdes franceses como de munches llistes "rexonalistes" que conocieron un esporpolle fasta'l puntu de querer presentar una llista común a les elleiciones presidenciales de 1981. El PS, col envís de nun ser perxudicáu fae un llistáu de promeses pa les rexones, y los estremaos partíos políticos de la esquierda dan-y el so sofitu. Depués de les promeses non cumplíes, vendrán los estatutos asociativos que permiten dar voz a los esmolecimientos de los pueblos del estáu, pero siempre continúen dexando l'occitanu nel ámbetu priváu y ensin tocar la constitución garante de la unidá del estáu. Los partíos occitanos nun se volverán a llevantar y continúen esistiendo coles mesmes persones ensin nueva militancia.
Tamién minoritaries, pero actuando per un tarrén onde la política occitana ye cuasi inesistente, hai unos movimientos d'esquierdes que lluchen pola oficialidá del occitanu, les idegues autonomistes, ecoloxistes, sociales, anticapitalistes y antifacistes. Rescamplen el Movimientu de los Estudiantes d'Occitanu (MEDOC), Anaram Au Patac, movimientu revolucionariu de la esquierda occitana, el movimientu Gardarem la Tierra (quedaremonos la tierra) que puxa pola "caravana occitana", que dende va 3 años fai una xira per toa Occitania convocando manifestaciones, alderiques y conciertos y qu'atropa a persones d'estremaos ámbetos (estudiantes, artistes, militantes culturales y políticos). N'otres situaciones xeográfiques y culturales, alcontramos nes valles alpines el MAO (Movimientu Autonomista Occitanu) y tamién una importante vida cultural. La Val d'Aran tien el Conselh Generau de Arán y unes llistes occitanes.
Una de les caberes aniciatives ye'l Conselh de la Joventut que tien l'oxetivu d'aconceyar a movimientos y partíos de toa Occitania.
Esta collaboración unitaria participó nel ésitu d'acomuñar a decenes de miles de persones na manifestación que se realizó'l 22 d'ochobre del 2005 en Carcassona en defensa de la llingua occitana (el video que viestis arriba).
Podéis atopar más información sobre l'actualidá occitana en: www.anaram.org, www.institutoccità.org y www.radiopaïsos.org
Como podeis ver nós vivimos una situación mui asemeyada a la d'esti país.
El Subdelegáu del Goviernu na provincia de Valladolid Cecilio Vadillo, tien dao anuncia nuna rueda de prensa'l dispositivu de seguridá que se va desendolcar esti añu demientres la cellebración de Villalar ente los díes 21 y 23 d'abril.
300 miembros de la Guardia Civil, incluyendo los grupos antidisturbios d'esta fuercia, unidaes de Tedax (desautivación d'esplosivos), unidaes canines ansí como un helicópteru.
Per otru llau la Xunta de Castiella y Llión informó qu'ellos pondrán pola so parte un avión non tripuláu para xixilar l'acampada demientres esos días.
Los cálculos d'asistencia son d'alredor de 20.000 persones, ye dicir vamos tocar a un miembru de la Guardia Civil por cada 6 asistentes a la cellebración .
Esti despliegue anunciáu mos paez en si mesmu una auténtica provocación, y por descomanáu non solo nun ye útil pa garantizar el bon desendolcu de Villalar sinón que creya les condiciones afayadices pa qu'heba incidentes.
Tala saturación de fuercies policiales nuna folixa de les carauterístiques de Villalar ye'l meyor camín pa creyar un clima de crispación y tensión que paez que nun entamu naide desearía.
L@s asistentes a Villalar siguimos teniendo'l drechu al exerciciu de la llibertá d'espresión, ye poro que sedría un auténticu atentáu a los nuesos drechos democráticos que la xente nun pudiere espresar pacíficamente'l so refugu a los representantes del PP que puean apaecer pola acampada.
Arranamos un Villalar en paz pero dende llueu nun vamos renunciar al exerciciu de los nuesos drechos democráticos, si daquién trata de torgalu esi daquién sedrá'l responsable de los incidentes que puean asoceder.
Siguiendo cola mio campaña de sofitu a "La Plataforma" apurrovos equí información sobre lo asocedíu, un videu y una entrevistuca al coleutivu.
Un grupu d'activistes del coleutivu 8 de marzu okuparon l'antiguu Salón de bodes Milano de Madrid, una selmana depués, a una hora del entamu d'una merienda vecinal organizada pa los vecinos y como parte de les "Xornaes de Presentación", la policía precintó l'edificiu y anició una campaña de presión cola intención d'acabar col proyeutu enantes de que pudiera char raígañu.
Okupación del Salón Milano:
Entrevista:
¿Qué entendemos por okupación?
Vivimos nun sistema que tien privatizao'l suelu que triamos convirtiéndolu nuna mercancía más, y tien afitáu un modelu desendolquista xabaz que se manifiesta na masiva proliferación d'urbanizaciones, campos de golf, autopistes, puertos esportivos... y una riestra d'infracadarmes, na so inmensa mayoría innecesaries, xenerando graves problemes ambientales y sociales. Los gobiernos de turnu implementen estes polítiques en beneficiu de los intereses empresariales, prevocando, ente otres coses, que les desigualdaes ente la clas políticu-empresarial y la clas trabayadora seyan cada vuelta mayores.
Nel desendolque y consolidación d'esta política, el sistema necesita al empar apagar toa espresión de resistencia popular. Demientres cientos d'edificios s'afayen nuna situanza d'abandonu esperando la so recalificación (y poro, la medra del so valir especulativu), los llocales públicos onde poder aconceyar, organizase y tomar parte nes cuestiones qu'afeuten a les nueses vides, tán mayormente remanaos pola burocracia del orde institucional nos sos estremaos entes, estatal, autonómicu y llocal.
Poro, okupamos. Porque creyemos necesariu denunciar y lluchar escontra la especulación urbanística con fechos amás de con pallabres. Porque necesitamos espacios onde acomuñar y puxar poles protestes esistentes, creyar puntos d'alcuentru pa la tresformación revolucionaria de la sociedá. Porque magar que nos medios privaos y públicos de desinformación dicen qu'esti sistema ye democráticu, creyemos que ye hora de conquistar la democracia real cola participación popular na política anticapitalista, activando la llucha nos barrios y construyendo asina la braera democracia direuta.
Porque creyemos qu'okupar ye recuperar lo que mos pertenez, lo que pertenez a la mayoría la población, la que trabaya por un miserable salariu construyendo los edificios onde vivimos y amasando'l pan que comemos, y que sicasí, llueu nun ye dueña de lo que produz (más bien cada día mos cobren más por tou). Malpenes somos dueños de los nuesos propios cuerpos, que mos ubliguen a poner a disposición d'empresarios y banqueros que s'enllenen los bolsiellos a la nuesa costa. Okupar ye, cenciellamente, recuperar lo que mos quitaron.
Okupamos porque queremos atacar el pegollu cimeru del sistema capitalista: la propiedá privada (que penriba de los cuentos de fades ye la escusa p'ariquecer más a quienes más tienen y afogar a quienes menos tienen).
¿Por qué lluches queremos puxar?
Na sociedá hai una bayura de confliutos abiertos, asina como coleutivos que lluchen por una sociedá meyor. Queremos sirvir de sofitu a campañes xunitaries anticapitalistes na midida de les nueses posibilidaes, poniendo l'exe nes vinientes estayes:
Anticapitalismu y oposición al estáu burgués: Caltriamos que'l capitalismu ye un sistema basáu na medra constante de riqueces ensin tener en cuenta les necesidaes humanes, ye dicir, pon les nueses vides y los recursos ñaturales al serviciu de les empreses y non de les persones. L'estáu nun ye otra cosa qu'un conxuntu de lleis y instituciones que pretenden garantizar la perpetuación d'esti modelu, yá sía con instrumentos ideolóxicos (remanamientu de la educación, la cultura, los medios de comunicación...) o represivos (lleis, espidos, policía, xueces, cárceles, ausencia de drechos, etc.). Abrimos les puertes a toos/es aquellos/es que, lloñe de cualaquier dogmatismu, día a día intenten facer frente a esti orde social, yá seyan marxistes, autónomos, llibertarios, antiglobalización, etc.
Movimientu de los y les trabayadores: Caltriamos que la riqueza se creya única y esclusivamente dende los centros de trabayu, col esfuerciu tanto de nativos como d'inmigrantes (entendiendo que dambos constitúin una única clas trabayadora), y poro hemos ser conscientes de que tomando baxo'l nuesu control democráticu estos centros de creyación de riqueza podemos poner en xaque'l sistema, cuestionando la venceya inxusta esistente ente los empresarios capitalistes y trabayadores. Naguamos por aportar un granín d'arena a aldericar y organizanos xunto al restu de trabayadores pa emprimar esti camín, qu'hestóricamente mos abultó y mos sigui abultando vital.
Antipatriarcáu: El sistema capitalista y el patriarcal van de la mano. El primeru diseña los puestos de trabayu, y el segundu los distribúi basándose na conceición de xéneru impuesta: normalmente les muyeres desendolquen sobre manera trabayos de curiaos y los homes de xestión (tanto dientro como fora casa). Esta lóxica se caltién al traviés de la presión mediática, la violencia física o sicolóxica (esta cabera la más peligrosa), que coloca a la muyer nuna situanza de desigualdá y esplotación, con menos drechos, menos autonomía y menos reconocencia social. Damos la bienllegada a coleutivos que proponen ferramientes de llucha feminista, l'autoorganización de les muyeres y l'autodefensa física y mental.
Antimonarquía: Vivimos nun réxime nel que'l xefe d'estáu, el rei Juan Carlos I, foi educáu nes fuercies armaes franquistes y nomáu direutamente por Franco en 1969 como'l so socesor. La monarquía ye una institución medieval y antidemocrática dafechu, que pretende simbolizar l'harmonía d'un sistema heriedu de la dictadura y remendáu na nomada Transición (que foi un pauto ente la oligarquía y les fuercies que se nomaben de la esquierda pa dar continuidá al capitalismu y torgar un procesu de llucha revolucionaria). Queremos, poro, sofitar a movimientos que denuncien esta imposición, yá sían antifacistes, republicanos anticapitalistes, de recuperación de la memoria hestórica, etc…
Antiimperialismu: Nun podemos quedanos impasibles cuando les grandes potencies, ente elles l'Estáu Hespañol, remanen -pela vía de la fuercia y la imposición- les economíes de los países emprobecíos y saquiaos. Creyemos que la OTAN (incluyíes les sos bases destacaes en territoriu estatal) ye un preséu militar que garantiza'l dominiu del Norte sol Sur pela vía de la violencia estrema. Queremos apoyar a los movimientos que denuncien el papel imperialista del estáu español y se solidaricen colos pueblos en llucha pola so independencia y el so autodetermín.
Ecoloxismu: El capitalismu nun ye caltenible a nivel ambiental. Cientos d'especies animales y vexetales tán en peligru de desaniciu pola sobreesplotación abusiva, innecesaria y irracional de los recursos ñaturales. El capital nun entiende de sostenibilidá sinón de productividá, de sacar el maxime rendimientu al mínimu coste. Ye'l nuesu deber puxar poles aniciatives que finen con esta dinámica depredadora y entamar a denunciar el terrorismu ecolóxicu de les empreses, entidaes y instituciones que contaminen los ríos, amburen les viesques, dexen el suelu ermu pa siempre y torturen animales, al empar qu'esparden un mou de vida insostenible col ecosistema.
¿Cuálos son los nuesos preseos?
Aición direuta: Nun podemos siguir esperando lo imposible, que les instituciones igüen un problema qu'elles mesmes xeneren y defenden, poro decidimos actuar direutamente ensin la so mediación y control. Organizamonos y amosamos que ye posible tomar les riendes de les nueses vides direuta y coleutivamente.
Asamblearismu: Somos asamblearios porque les decisiones polítiques tomamosles horizontalmente ente toos/es y nun hai muérganu de decisión coleutiva más efeutivu y democráticu que l'asamblea.
Sofitu mutuu: Queremos recuperar la cultura de la solidariedá y el compañerismu, como forma de facer frente al individualismu xabaz qu'opera nesta sociedá y porque creyemos qu'hemos d'apoyanos unos a otros nel llargu camín de construyir un movimientu anticapitalista ampliu y plural.
Coordinación política: Pa salir del aislamientu al que'l poder capitalista pretende someter a les lluches locales, creyemos que ye fundamental xunir fuercies al traviés de la creyación d'espacios de confluyencia con otros coleutivos o organizaciones en pos de sacar alantre campañes de llucha tanto defensives (de resistencia) como ufiensives (d'avance). Naguamos, en definitiva, por participar y puxar activamente polos espacios de coordinación anticapitalistes.
Espardimientu del nuesu trabayu y idees: Al traviés de charres, fancines, uebs, videofórums, cartelos, murales, teatru, videos, música, etc... pretendemos dar a conocer aquello que los medios oficiales intenten tapecer (inxusticies y resistencies), pa caltener l'orde asesín y esplotador.
Alderique, reflexón y autoformación: Caltenemonos alerta escontra'l dogmatismu. Revisar los nuesos conceutos, conocer y deprender d'otros/es collacios/es y d'otres lluches yá seyan d'anguaño o pasaes, asina como de los munchos teóricos y práuticos revolucionarios qu'esistieron, ye tamién una mena d'aición anticapitalista. Conocer la nuesa hestoria pa nun tar condergaos a repitir los mesmos erros, alquirir habilidaes téuniques pa meyorar la nuesa actividá cada día, caltenenos siempre en movimientu...
* El Coleutivu 8 de marzo (enantes Quilombo) se defín como un espaciu d'alcuentru ente activistes anticapitalistes (muyeres y homes) de varios coleutivos y organizaciones, que pretenden contribuyir a l'activación de la resistencia social nos barrios de Madrid.
D'una nación del estáu italianu como ye Cerdeña paso agora a falavos d'una del estáu francés "Occitania".
Occitania (Occitània n'occitán) asitiase nel territoriu ente'l golfu de Bizkaia y los Alpes occidentales, y el Macizu Central francés, el mar Mediterráneu y los Pirineos centrales, ocupando una estensión aprosimada d'unos 200.000 km², na que viven unos quince millones d'habitantes.
Occitania ye un país que nun ta representáu sobre nengún mapa políticu europeu, esto ye porque les aspiraciones colonialistes y imperialistes franceses tienen un papel nidio na hestoria occitana. Agora bien, Occitania tien una hestoria llariega y una civilización qu'influyirá en toa la Europa occidental, sobre too na Edá Media, y na construcción del Estáu francès.
El tarritoriu d'Occitania asitiase sobre una tercera parte del Estáu francès. Esti tarritoriu ye tamién conocíu como “Migdia” o mal nomáu “sud de França”. Amás, cunta cola Valle d'Aran, que ta asitiada dientro l'Estáu español y depende d'esti y de la Generalitat de Catalunya, y tamién con una dolcena de valles más asitiaos dientro del Estáu italianu. Esta fastera de valles italianos, averada a la llende col Estáu frances, tien tamién el so llimite baxo los macizos de los Alpes y s'esparde poles provincies de Turín, Cuneo y Imperia.
Esti tarritoriu, ta formáu por paises con estremaos climes, cultures y cadarmes sociales y se define como'l conxuntu de los paises de fala occitana. Asina, ta xebráu en cinco rexones que representen los grupos dialeutales de l'occitanu: Gascuña, na fastera occidental; Lemosín y Auvernia nel norte; el Provenzal na fastera oriental y Languedoc al sur. Estes rexones van ser, demientres la edá media, importantes condaos o ducaos potentes com estaos. Les llendes camudaron en fonción de les guerres y los casamientos.
La so población ye de 14 millones y nun hai tanta densitá de población como nes zones del norte y de l'esti del Estáu frances. Les zones con más densidá son les valles del Garona y del Ròna; les costes mediterranees y atlantiques, los Pirineos, los Alpes y el Macizu Central son les zones más rurales.
L'Estáu frances construyóse, como los estaos italianu y español, coles sos industries al norte. Demientres el trescursu de la so hestoria, Occitania tien conocíes estremaes economíes (testil, carbón, gas, pesca...), pero colos recursos escosaos y les polítiques productivistes franceses qu'hebo, la producción agrícola xeneralizose faciendo que sía l'únicu seutor económicu.
La política agrícola europea y la economía de postguerra (1939-45), formada por capitales americanos, van influyir nel fenómenu de l'ésodu rural. L'esquema tradicional, autosuficiente y de policultivos, desapaeció pa dexar pasu a grandes monocultivos.
La vida de los pueblos tamién ta patente na emigración forciada de la xente mozo, el pieslle de los servicios públicos (escueles, correos,tresportes) y el desaniciu de tola economía dependiente. Dende los años cincuenta, los amplios espacios ñaturales occitanos van ser (y entá lo continúen siendo dellos llugares) importantes zones d'entrenamienty del exercitu y de cuarteles militares.
Esti ye'l resultáu de la política de defensa ufiensiva francesa, motivada pola guerra fría escontra'l bloque soviéticu y la necesidá d'asitiase no cimeru de les potencies militares y económiques.
Les teunoloxíes avanzaes del armamentu, de l'aeronáutica y de les industries direutamente o non arreyaes a estos seutores creen nueves oportunidaes económiques pa los paises occitanos que s'adauten al desendolcu de les ciudaes grandes. Tamién se tienen instalaes numberoses centrales nucleares que respuenden a la lóxica de creyar una gran potencia nuclear (tanto civil como militar). Tolosa y Montpeller son les ciudaes del Estáu que conocieron l'espoxigue más importante de los caberos años (tanto económicamente como a nivel de población).
El turismu conviertese tamién nuna actividá económica másima pa una Occitania onde la calidá de vida ye ún de los sos argumentos cimeros y la parte folclórica y tradicional agrada y se torna descubrir pa les persones provinents de ciutats impersonals.
Llingua: La llingua occitana remanez d'una evolución del llatín. El llatín llega ente los Alpes y el Garona a fines del sieglu II enantes dC y trés cuartos de sieglu enantes d'espardese per tola Galia. Equí vivíen celtes, íberos, líguros y griegos, que creyaron les ciudaes, de Marsella, Antiba ...
Los romanos faen colonies a Besiers, Nima, Narbonna, Arles ...
Nel sieglu primeru los romanos avancen haza l'oeste y aporten a Aquitania, onde vivíen vascones, antiguos vascos que dexen el so idioma pa falar llatín a lo so manera.
Eso pue desplicar la formación del gascón. Nel sieglu V les invasiones del norte de la Galia inflúin nel llatín y formense dos variedaes, una nel norte de la Galia, controlada por|pa los francos, y otra nel sur del ríu Loire, parte más romanizada, onde s'afinquen los visigodos.
Del sieglu VI nel X, hai una lliteratura en llatín, científica, filosófica y relixosa. Sicasí, el llatín ye la llingua de los lletraos, la del pueblu ye "romana". Por estremaes razones, ente les cuales el nivel de civilización de los visigodos y los árabes, que lo taben más que los francos, los países d'Occitanua alcuentrense más desenrrollaos culturalmente, y asina l'occitanu convirtióse na primer llingua romana escrita, dende'l sieglu III, en poesía, y como escritu alministrativu, nel sieglu IX. Ún de los exemplos qu'amuesen el desendolcu cultural occitanu ye'l fechu de que Tolosa y Montpeller tovieren una universidá dende la edá media, onde los árabes y los xudíos enseñaben matemátiques y medicina.
Ansí, el saber compartióse ente les estremaes cultures. De los sieglos XI al XIII los países occitanos son un conxuntu de ducaos y condaos: los ducaos d'Aquitania, los condaos de Tolosa y los condaos-riendes de Barcelona-Aragón, mui ricos y potentes, que desendolquen el comerciu, l'agricultura, l'artesanía y les artes. A fines del sieglu XI, les comunidaes emanciparonse de los grandes señores y algamaron privilexos y llibertaes apuntaes dientro d'unes Cartes con representantes que se nomen "cònsuls" ("xuraos" a Burdeos y a la Gascuña, "capitols" en Tolosa).
Arles, Marsella, Tolosa, Llemotges, Niza ... son braeres repúbliques ciudadanes.
Les cartes, les actes notariales ...son escrites n'occitanu o en llatín-occitanu y la llingua occitana queda como llingua alministrativa fasta'l sieglu XVI.
En 1539, el rei Francesc I, con "l'edit Villers-Cotterets", impón el francés como única llingua alministrativa del reináu.
Desaniciu y resistencia: El denomatu d'Occitania aparecerá a fines del sieglu XII, entamos del XIII, pa nomar a los países onde se fala l'occitanu y se convertirá al final del sieglu XIX nel nome de tolos países onde se fala occitanu, al mesmu tiempu que ñaz "l'occitanismu" políticu. La llingua occitana foi un componente importantes dientro l'estáu francés dende l'añu 1000 y tamién s'alcuentren otros grupos culturales y llingüísticos como'l vascu, el catalán, el bretón, el gaélicu, el flamencu, l'alsacianu, el corsu... La particularidá del francés ye asitiase nel centru de "l'hexágonu" (l'hexágonu ye una mena de nomar al estáu francés pola so forma) y de ser idioma minoritariu na edá media. Depués d'anexones acompangaes de polítiques llingüístiques drástiques qu'imponen l'usu d'una llingua única, el francés pasa a ser l'idioma mayoritariu y s'esparde per abondos requexos del mundu cola política colonialista del estáu francés (Polinesia y Canaqui nel Pacíficu, Guyana, Louisiana y Quebec n'América, bona parte d'África, les islles y ensin escaecer les sos pretensiones en tol mundu y n'Europa).
Occitania ye la minoría más importante d'Europa, y el segundu idioma minoritariu européu prauticáu tres del catalán. Estremaes polítiques de los invasores franceses dirán intentando desaniciar les llingües hexagonales, pero fasta'l periodu de posguerra, les poblaciones de les redolaes viven nes sos llingües matenrales.
Una d'estes polítiques prohibicionistes va llevala un monxu encargáu, depués de la Revolución Francesa, de facer un estudiu sobre los pueblos de la redolada. Amás de tratar a estos pueblos de xabaces y inferiores, xustifica les conquistes, les guerres y les práutiques colonizadores.
Los testos sobre los pueblos vascos, occitanos, falen de persones que se comparen con besties, comen coles manes, follen y durmen xuntos y van esnudos. Al respeutive del idioma, fala d'un dialeutu vergoñosu, prauticáu pol campesináu, y que constitúi un pilancu pa la unidá de la construcción francesa.
La escuela francesa participará de la mesma manera na construición de la unidá llingüística y el patriotismu, sofitándose nel trabayu del monxu y d'otru personax de la república, Jules Ferry. Los programes escolares son los mesmos tanto pa les colonies franceses como pa dientro l'hexágonu.
Cola hestoria remanada dende la prehestoria al beneficiu del estáu francés, alloriase asina'l conocimientu. La prohibición y ñegación de los estremaos "dialeutos" sedrán motivu de más pa facer de los fíos y fíes de la república unos bonos franceses, avergoñaos de los sos oríxenes.
Demientres los periodos de guerra vivíos demientres el s. XX, dende la I Guerra Mundial (1914-18) fasta la guerra d'Arxelia, munchos xóvenes remanaos s'alcontraron arguyosos de llevar l'uniforme del exércitu francés, pero dellos foron unviaos ensin saber falar francés y habrá una bayura fusilaos, pol propiu exércitu, por nun contestar a les órdenes o (como los alsacianos) por falar un idioma demasiao averáu al alemán. Dellos catalanes, vascos y occitanos fuxeron, blincando del tren, o escondieronse al oyer les versiones antiguerra contra les vendíes polos mayestros d'escuela y los políticos.
Obligaciones militares, escuela obligatoria y idioma francés como llingua única sedrán les recetes del patriotismu y furrularán cuasi fasta'l puntu d'asitiar el modelu francés como referencia mundial de civilización y d'exemplu en materia de drechos humanos.
Magar eso, el sentimientu occitanu, si bien s'alcuentra amenorgáu, nun desapaez, y nos años sesenta y setenta vuelvi dientro de les revueltes campesines y obreres col llema "Queremos vivir y decidir país". Ye la rempuesta de munchos pueblos escontra de les decisiones centraliegues de París (como Bretaña o Córcega): énte esti esquema, les revueltes se endurécense y a vegaes se decide pola llucha armada, como en Córcega.Toes estes movilizaciones tienen un calter nacionaliegu y un posicionamientu autonomista de cara a un estáu opresor y que prautica una democracia policial. Pa los pueblos del Estáu francés, les cultures orixinales tán inda vives. L'usu de la fuercia y unes polítiques de restricciones tanto culturales como sociales y de recortes de puestos de trabayu nun fixeron más qu'alitar les vindicaciones occitanes.
Too esti periodu ta acompangáu d'una renacencia cultural con cantautores comprometíos col so tiempu y la so realidá. Dende les producciones teatrales, la realización d'escritos n'occitanu, la presencia de banderes nacionales nes manifestaciones ecoloxistes escontra les centrales nucleares, escontra los planes d'espansión de bases militares, les lluches campesines y obreres ...l'occitanu resiste a un desaniciu programáu y unes agresiones permanentes dende'l sieglu XVI fasta ahora. Magar que nun esiste un sindicalismu propiamente nacionalista o que los sos partíos políticos nun son mayoritarios, la cultura ye'l tarrén onde hai una xera importante.
En 1979, cola llei europea Deixonne, Occitania ve ñacer les primeres escueles d'enseñanza n'occitanu: son les escueles "Calandretas".
Al empar, creense nel País Vascu les "Ikastoles", les escueles "Diwan" pa Bretaña, les ABC pa los Flandes, les "Meces" en Catalunya Nord ... Esti fenómenu va espardiendose tanto pola calidá d'una pedagoxía alternativa, el métodu Freynet, como pol interés de bayura families. Los Institutos d'Estudios Occitanos, qu'actúen dende 1945, conocen una renacencia a entamos de los 80, y ye la entidá más importante con sees cuasi en cada ciudá occitana. La fonción de los IEO ye la defensa y la promoción de la llingua y la so normalización.
En 1981, cola era socialista, llega l'estatutu asociativu que permite encontar les Calandretes, los IEO y beneficiase de sovenciones. Pero too continúa furrulando sobre la basa del voluntariáu y eso tien les sos llimitaciones.
Anque los occitanos, como otros pueblos del hexágonu, son testones y han de siguir arreciando n'ello pa continuar esistiendo.
Occitanismu políticu: Dende l'añu 1000 fasta'l sieglu XVI, Occitania conoz el so "periodu gloriosu". Cierta parte del occitanismu políticu sofitase na antigua lliteratura de los trovadores como referente de la esistencia d'Occitania. L'añu 1854 crease'l "Felibritge", movimientu lliterariu d'escritores y hestoriadores que fae renacer la idea d'Occitania.
Esti movimientu tendrá como debilidá ser demasiao inteleutual y nun desendolcar la cultura popular (los occitanos de mayoría campesina falaben l'occitanu ensin sabelo escribir y davezu creyíen falar l'imaxináu dialeutu). Otru erru del occitanismu políticu de tipu inteleutual foi'l fechu de centrase nel rexonalismu.
D'otra miente, el reconocíu escritor Mistral, qu'algamó'l premiu Nobel al entamu del sieglu XX, convirtióse nun referente pal movimientu.
Nos años 70 creense munchos grupúsculos políticos que van de la Federación Anarquista Occitana, el Partíu Occitanu (socialista), el Partíu Nationalista Occità (centro-drecha) fasta una estrema drecha de calter occitánu-francès que fae militancia pol Frente Nacional Francés. En xeneral, los partíos y movimientos occitanos minoritarios acabarán dando'l so sofitu a los partíos franceses.
El Partíu Socialista (PS) francés beneficiaráse en 1981 tanto de l'agrupación colos verdes franceses como de munches llistes "rexonalistes" que conocieron un esporpolle fasta'l puntu de querer presentar una llista común a les elleiciones presidenciales de 1981. El PS, col envís de nun ser perxudicáu fae un llistáu de promeses pa les rexones, y los estremaos partíos políticos de la esquierda dan-y el so sofitu. Depués de les promeses non cumplíes, vendrán los estatutos asociativos que permiten dar voz a los esmolecimientos de los pueblos del estáu, pero siempre continúen dexando l'occitanu nel ámbetu priváu y ensin tocar la constitución garante de la unidá del estáu. Los partíos occitanos nun se volverán a llevantar y continúen esistiendo coles mesmes persones ensin nueva militancia.
Tamién minoritaries, pero actuando per un tarrén onde la política occitana ye cuasi inesistente, hai unos movimientos d'esquierdes que lluchen pola oficialidá del occitanu, les idegues autonomistes, ecoloxistes, sociales, anticapitalistes y antifacistes. Rescamplen el Movimientu de los Estudiantes d'Occitanu (MEDOC), Anaram Au Patac, movimientu revolucionariu de la esquierda occitana en Gasconha, el movimientu Gardarem la Tierra (quedaremonos la tierra) que puxa pola "caravana occitana", que dende va 3 años fai una xira per toa Occitania convocando manifestaciones, alderiques y conciertos y qu'atropa a persones d'estremaos ámbetos (estudiantes, artistes, militantes culturales y políticos). N'otres situaciones xeográfiques y culturales, alcontramos nes valles alpines el MAO (Movimientu Autonomista Occitanu) y tamién una importante vida cultural. La Val d'Aran tien el Conselh Generau de Arán y unes llistes occitanes.
Una de les caberes aniciatives ye'l Conselh de la Joventut que tien l'oxetivu d'aconceyar a movimientos y partíos de toa Occitania.
Esta collaboración unitaria participó nel ésitu d'acomuñar a decenes de miles de persones na manifestación que se realizó'l 22 d'ochobre del 2005 en Carcassona en defensa de la llingua occitana (el video que viestis arriba).
Podéis atopar más información sobre l'actualidá occitana en: www.anaram.org, www.institutoccità.org y www.radiopaïsos.org
Como podeis ver nós vivimos una situación mui asemeyada a la d'esti país.
--------------------------------------------------
Pa ver l'artículu anterior d'internacionalismu: Internacionalismu 3; Cerdeña,
Llogo de la páxina ueb.
Esbilla
del.icio.us
VITY
